Pozwól się zrozumieć

WESTF08859Osoby chore reumatycznie w zależności od czasu trwania choroby i jej przebiegu stają wobec nowych problemów. W miarę rozwoju choroby jej skutki są trudne do ukrycia, a problemy coraz większe. Pojawiają się trudności w szeroko pojętych relacjach społecznych. I tu ważne pytanie: czy mam ujawniać wobec otoczenia fakt choroby, a jeśli tak, to w jaki sposób to zrobić?

Osoby chore często czują się gorsze i decydują się w miarę możliwości ukrywać swoją dysfunkcję. Z upływem czasu tworzą się sytuacje szczególnie trudne. Otoczenie, nie znając codziennych kłopotów osoby chorej, może zbyt wiele od niej wymagać, a niemożność podołania tym wymaganiom będzie powodowała różnego rodzaju przeciążenia. Jeżeli nie radzisz sobie w pełnieniu określonych ról społecznych, możesz mieć poczucie, że choroba uniemożliwia Ci normalne życie. Zaczynasz izolować się społecznie. Rezygnacja z realizowania się w różnych rolach społecznych jest pozornym sposobem unikania odrzucenia. Chcąc go uniknąć, prowokujesz je.

Jak wiemy, środowisko społeczne innych reakcji i zachowań oczekuje od mężczyzn, a innych od kobiet, co jest uwarunkowane przez płeć i dotychczasowe role pełnione w życiu. Czy jako osoba chora potrafisz znaleźć się w nowej sytuacji? Ważne, żebyś zawsze pamiętała, iż Twoje zachowanie warunkuje reakcje innych. Prawda o chorobie i Twoich możliwościach to klucz do traktowania Cię „normalnie”. Otoczenie pozbawione tej informacji uruchomi falę domysłów i często krzywdzących wyobrażeń o Twojej chorobie.

W naszym społeczeństwie nadal funkcjonują stereotypy dotyczące niepełnosprawności. Obawiamy się tego, czego nie znamy i nie rozumiemy. W myśleniu stereotypowym pomniejszana jest wartość osoby chorej. Informacje, wyjaśniające zmiany, jakie zaszły w Twoim życiu, uchronią Cię przed skrzywdzeniem, u którego podstaw są błędne wyobrażenia i lęki.

Rodzina to wsparcie

WESTF08955Rodzinie na ogół trudno zaakceptować fakt choroby. Jak zapewne wiesz z własnych obserwacji, osoby chore są różnie traktowane przez najbliższych. Zdarza się, że następuje mobilizacja rodziny poszukującej wszystkich możliwych form pomocy i leczenia. Rodzina skoncentrowana jest wtedy wyłącznie na osobie chorej. Postawa taka jest wynikiem braku akceptacji, że jest to choroba, którą można wyłącznie zaleczyć lub z wiary, że leczenie przyniesie wieloletnią remisję choroby.

Mobilizacja może trwać długo, ale ekstremalnym jej zakończeniem jest rezygnacja w poczuciu bezradności i niemocy. Rodzina czuje się bezsilna w walce z chorobą osoby bliskiej. To poczucie bezradności często powoduje reakcję depresyjną u osoby chorej.

Są też rodziny, w których fakt choroby powoduje odrzucenie lub ignorowanie powstałych ograniczeń osoby bliskiej. Taka postawa pozornie jest o tyle zasadna, że mobilizuje chorego, jednak w krótkim czasie może doprowadzić do przeciążenia organizmu.

Pamiętaj, że wszelkie formy przeciążenia, odrzucenia czy przesadnej opieki są dla Ciebie szkodliwe. Najważniejsze ze strony otoczenia są: chęć niesienia pomocy i pewna umiejętność empatii, które zagwarantują Ci aktywność we wszystkich dotychczasowych rolach społecznych. Jednak tylko na miarę Twoich możliwości psychofizycznych.

Opracowanie mgr Ida Dobrucka

Ostatnia aktualizacja: Grudzień 2013

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce cookies.

Nie pokazuj więcej tego komunikatu.