Orzeczenie o niepełnosprawności

Za i przeciw

Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów jest chorobą przewlekłą prowadzącą do ograniczenia funkcji ruchowych. Dla zrekompensowania skutków choroby ustawodawca wprowadził stopnie niepełnosprawności i wyznaczył instytucje, które mają o tym orzekać. Dzieciom do lat 16 wydaje się orzeczenie o niepełnosprawności (bez określenia stopnia), a powyżej 16 lat – orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Prawodawca określił 3 stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki. Związane z orzeczeniem przywileje powinny przynajmniej w części zrekompensować uciążliwości dnia codziennego, których niepełnosprawne dzieci doznają z powodu choroby.

Przy ciężkim przebiegu choroby dziecko może uzyskać orzeczenie o niepełnosprawności, ale rodzice nie mają obowiązku o jego wnioskowanie. Gdy orzeczenie zostanie wydane, musi być przedłużane co jakiś czas, gdyż okres ważności zależy od urzędu, który je wydał i od indywidualnych przypadków. Poprzez wydanie orzeczenia niepełnosprawność jest udokumentowana i opisana. Dla niektórych rodziców i chorych dzieci jest to dodatkowe obciążenie. Wolą oni nie występować o orzeczenie, niż korzystać z przywilejów jakie daje. Część rodziców korzysta z orzeczenia i ma dobre doświadczenia. Według nich, choroba przy jej ciężkim przebiegu i tak nie jest tajemnicą. Dlatego też nie należy rezygnować z przywilejów, które daje orzeczenie o niepełnosprawności.

Przy wejściu w życie zawodowe, orzeczenie o niepełnosprawności jest postrzegane przez samych chorych jako niekorzystne, ponieważ odstrasza wielu pracodawców. Muszą oni poinformować współpracowników chorego, że przysługuje mu dodatkowy urlop na rehabilitację i będzie pracować krócej (przy umiarkowanym i znacznym stopniu niepełnosprawności), nie musi pracować w nadgodzinach. Są firmy i urzędy, które przy takiej samej przydatności do pracy, odrzucają kandydaturę inwalidy. W tych przypadkach orzeczenie o niepełnosprawności może przeszkadzać. Przy rekrutacji na studia orzeczenie o niepełnosprawności przydaje się, ponieważ chory otrzymuje miejsce na uczelni w wybranej przez siebie miejscowości. Studenci z orzeczeniem o niepełnosprawności mają także inne ułatwienia.

Dobrze przemyśleć

Skorzystać z orzeczenia o niepełnosprawności czy też nie, pozostaje do indywidualnej decyzji chorego. Należy się jednak dobrze zastanowić, rozważyć wszystkie za i przeciw, zapoznać się z pełną informacją w tym zakresie i dopiero wtedy podjąć ostateczną decyzję – dobrą dla siebie. Pomocne mogą tu być spotkania z chorymi rówieśnikami, jak też z życzliwymi pracownikami służb socjalnych.

Wystąpić o orzeczenie niepełnosprawności można w każdym momencie bez niepotrzebnego pośpiechu. Gdy dziecko będzie na tyle dorosłe, aby mieć własne zdanie w sprawie wystąpienia o orzeczenie niepełnosprawności, rodzice powinni je o to spytać.

Uwaga!

Więcej informacji można otrzymać w Internecie –www.niepelnosprawni.gov.pl.

Wniosek

Wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności powinien być napisany na specjalnym druku dostępnym w jednostkach orzekających o niepełnosprawności. Do wniosku należy dołączyć wszystkie zaświadczenia lekarskie, opinie i karty leczenia szpitalnego oraz inne dokumenty zgodnie z informacją podaną w druku.

Wybrane uprawnienia

Mając orzeczenie o niepełnosprawności, chory może korzystać z uprawnień będących tylko częściową rekompensatą problemów zdrowotnych np:

Turnusy rehabilitacyjne

Turnusy rehabilitacyjne są to 14-dniowe pobyty w sanatorium, w czasie, których osoba chora korzysta z zabiegów leczniczych mających na celu jej usprawnienie. Spełniając kryterium dochodowości, można wystąpić o dofinansowanie dla osoby niepełnosprawnej i jej opiekuna do Centrum Pomocy Rodzinie. Osoba niepełnosprawna (lub jej opiekun) sama wyszukuje dla siebie odpowiedni turnus rehabilitacyjny. Musi on być zgodny z zaleceniami jak i z przeciwwskazaniami lekarza. Musi być również organizowany przez ośrodek mający uprawnienia do prowadzenia takich turnusów. W zależności od miejsca zamieszkania zasady przyjmowania wniosków na turnusy rehabilitacyjne mogą się różnić.

Opracowanie Na podstawie „Nasze Dziecko ma reumatyzm”, redakcja i adaptacja: mgr Jolanta Grygielska, autorzy: Claudia Grave, Rolf-Michael Kuster, Barbara Priess, Susanne Walia, „Unser Kind hat Rheuma”

Ostatnia aktualizacja: Grudzień 2013

Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki. Więcej informacji w naszej polityce cookies.

Nie pokazuj więcej tego komunikatu.